Translate

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Οπαδοί ΑΕΚ: “Πετάξτε τους φασίστες έξω από το ποδόσφαιρο”




Οπαδοί ΑΕΚ: 

“Πετάξτε τους φασίστες 

έξω από το ποδόσφαιρο”


( ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ  http://www.katiousa.gr )


“ΑΕΚ θα πει, θα πει, τσακίστε τους ναζί” φώναζαν οι οπαδοί της ΑΕΚ εναντίον των νεοναζί χούλιγκαν της Ντιναμό Κιέβου που ασελγούν στο παρελθόν της ομάδας τους. Το κεντρικό πανό στο κιτρινόμαυρο πέταλο έδινε το μήνυμα: πετάξτε τους ναζί έξω από το ποδόσφαιρο.

 Πρόσφατα η ΑΕΚ υποδέχτηκε για το Europa League την Ντιναμό Κιέβου. Μια ομάδα με όνομα βαρύ σαν ιστορία, που την έγραψαν με χρυσές σελίδες ακομα και ήρωες, σαν τους παίκτες της που σχημάτισαν το 1942 την ερασιτεχνική Σταρτ και ταπείνωσαν το ναζισμό και τους καλοθρεμμένους επίλεκτους της Φλάχελφ, πληρώνοντας αυτήν την πράξη τους με τη ζωή τους. Δεν υπάρχει λοιπόν μεγαλύτερη ντροπή από το να βλέπει κανείς αυτήν την ομάδα να γίνεται όργανο της φασιστικής κυβέρνησης του Κιέβου και νεοναζί οπαδούς, που ασελγούν στο ένδοξο παρελθόν της. Οι χούλιγκαν της Ντιναμό μάλιστα κατά τη σύντομη παραμονή τους στην Ελλάδα, προκάλεσαν επεισόδια και είχαν μια σύντομη μάχη με Ρώσους, σε κεντρικό σημείο της Αθήνας.
Οι οπαδοί της ΑΕΚ δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια και έδωσαν απάντηση μες στο γήπεδο με αντιναζιστικά πανό και συνθήματα.
ΑΕΚ σημαίνει, φασίστες κρεμασμένοι
ΑΕΚ θα πει, θα πει, τσακίστε τους ναζί!
Ήταν μερικά από τα συνθήματα που φώναζαν οι οπαδοί στο πέταλο του ΟΑΚΑ, ενώ τα πανό τους είχαν σβάστικες με απαγορευτικό σήμα, μηνύματα αλληλεγγύης στους αντιφασίστες του Ντονμπάς και της Ουκρανίας, αλλά και το κεντρικό σύνθημα: πετάξτε τους ναζί έξω από το ποδόσφαιρο!
Ο φασισμός δεν έχει θέση στο ποδόσφαιρο, πόσο μάλλον σε προσφυγικά σωματεία σαν την ΑΕΚ. Κι οι οπαδοί της έχουν δείξει πολλές φορές στο παρελθόν τα αντιφασιστικά αντανακλαστικά τους, όπως στη θλιβερή περίπτωση του Κατίδη, που είχε πανηγυρίσει ένα γκολ χαιρετώντας ναζιστικά το κοινό και τελείωσε με συνοπτικές διαδικασίες από την ομάδα, μετά τη γενική κατακραυγή.




http://www.katiousa.gr/athlitismos/opadoi-aek-petakste-tous-fasistes-ekso-apo-podosfairo/

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΝΤΙΝΑΜΟ ΚΙΕΒΟΥ...



ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΛΕΓΑΝ ΝΤΙΝΑΜΟ ΚΙΕΒΟΥ...


    
Γράφει ο Δημήτριος Σ. Κορωνάκης*
         jimkoronakis@yahoo.gr




2 Μαΐου 1986: 

Ήμουν μαθητής στην έκτη δημοτικού, 11 ετών, 4 μηνών και κάτι ημερών, όταν είχα την τύχη να παρακολουθήσω τον τελικό του κυπέλλου κυπελλούχων Ευρώπης, ανάμεσα στην Ντιναμό Κιέβου,
του αείμνηστου Βαλερί Λομπανόφσκι και την Ατλέτικο Μαδρίτης. Ο τελικός αυτός εξελίχθηκε σε παράσταση για έναν ρόλο με τους Σοβιετικούς να επικρατούν 3-0. Για την ιστορία τα τέρματα είχαν πετύχει οι Ζαβάροφ, Μπλαχίν και Γιεφτουτσένκο. Μαέστρος σε αυτή την ορχήστρα ήταν φυσικά ο Βαλερί Λομπανόφσκι, όπως προαναφέραμε. Ο τότε προπονητής της Ντιναμό Κιέβου κρατούσε παράλληλα και το τιμόνι της Εθνικής ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία ήταν μακράν η καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα όλων των εποχών και ταυτόχρονα η πιο αδικημένη στην ιστορία του αθλήματος. Στο παγκόσμιο κύπελλο που έγινε το καλοκαίρι του 1986 στα γήπεδα του Μεξικού, η ομάδα-όνειρο του Λομπανόφσκι υπέστη σφαγή από τον Σουηδό διαιτητή Φρέντρικσον σε αγώνα κόντρα στο Βέλγιο και αποχαιρέτησε τη διοργάνωση. Είναι ξεκάθαρο πως υπήρχε εντολή να μην προχωρήσει η ΕΣΣΔ για ευνόητους λόγους.
Ο βασικός κορμός εκείνης της εθνικής ομάδας ήταν η Ντιναμό Κιέβου, αφού στην αποστολή του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της χώρας υπήρχαν 12 (!) ποδοσφαιριστές του συλλόγου!
Συνέβη δηλαδή το εξής παράδοξο: Ένας ποδοσφαιριστής που δεν ξεκινούσε στη βασική 11άδα της ομάδας του να συμμετέχει στην αποστολή της εθνικής του! Ο Βαλερί Λομπανόσφκι εδώ και πολλά χρόνια δεν βρίσκεται στη ζωή και από μία άποψη είναι τυχερός για αυτό, αφού δεν έζησε να δει την κατάντια του συλλόγου που υπηρέτησε και αγάπησε. Φυσικά δεν αναφερόμαστε στο αγωνιστικό μέρος αλλά στο γεγονός ότι στις τάξεις των οργανωμένων οπαδών της Ντιναμό Κιέβου υπάρχει πλέον ένας μεγάλος αριθμός φασιστών, νεοναζί. Πρόκειται για νοσταλγούς του Χίτλερ,του Στέπαν Μπαντέρα, θαυμαστές της Κου Κλουξ Κλαν, ρατσιστές, μισάνθρωπους και μισαλλόδοξους, ότι και να γράψουμε για αυτούς θα είναι ελάχιστο... "'Άνθρωποι" (δεν είναι τυπογραφικό λάθος τα εισαγωγικά...) που δεν σέβονται την ιστορία του τόπου τους και του συλλόγου που υποτίθεται πως αγαπούν και στηρίζουν, αφού η Ντιναμό Κιέβου είναι η συνέχεια της Σταρτ, της ομάδας που διέλυσαν το 1942 οι ναζί, αφού πρώτα έστειλαν στο θάνατο 11 ποδοσφαιριστές της. Ποιό ήταν το έγκλημά τους; Τόλμησαν να νικήσουν ομάδα Γερμανών στρατιωτών ενώ είχαν ρητή εντολή να καθίσουν να χάσουν! Στον πρόσφατο αγώνα που έδωσε η Ντιναμό Κιέβου με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ, υπήρχαν πολλά πανό των οπαδών της Ένωσης εναντίον της αρρωστημένης εγκληματικής ιδεολογίας του Χίτλερ. Υπήρχε επίσης και ένα πανό που έγραφε "Οι ναζί κρέμασαν τους ποδοσφαιριστές σας, δεν σέβεστε την ιστορία σας". Άλλος ένας λόγος που με κάνει να αισθάνομαι υπερήφανος για την επιλογή ομάδας που έκανα στην Ελλάδα και να βροντοφωνάζω "ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΕΚ"!
 Η ιστορία έχει γραφτεί με γεγονότα, με αίμα και δεν διαγράφεται, ούτε αλλάζει όσο και να σκούζουν Μίκηδες, Κασιδιάρηδες, Σκαλούμπακες και Τζήμεροι...
Μία φορά και έναν καιρό υπήρχε μία ομάδα που την έλεγαν Ντιναμό Κιέβου και μία χώρα που την έλεγαν Σοβιετική Ένωση. Αυτές τις ομάδες του Βαλερί Λομπανόφσκι αγάπησα το 1986 και θα τις αγαπώ για πάντα, δόξα τω Στάλιν αλτσχάιμερ δεν έχω ακόμα! :) 

Y.Γ.

Παρακάτω παραθέτω πηγές με εκτενείς αναφορές σε θέματα που αναφέρθηκα επιγραμματικά στο δικό μου κείμενο.


http://www.sigmalive.com/simerini/sport-time/international/331909/lompanofski-o-epistimonas-proponitis

http://www.alfavita.gr/arthron/kosmos/1942-oi-nazi-ektelesan-11-athlites-tis-ntinamo-kievoy-simera-tis-kerkides-kosmoyn-oi

http://www.alfavita.gr/arthra/όταν-οι-ναζί-εκτέλεσαν-11-ποδοσφαιριστές-της-ντιναμό-κιέβου-το-1942

https://el.wikipedia.org/wiki/ΦΚ_Ντιναμό_Κιέβου

http://www.rsssf.com/ec/ec198586.html

http://www.sport24.gr/Columns/longform/megalh-omada-megalh-adikia.2865794.html

http://blessedfootball.blogspot.gr/2016/12/blog-post_23.html

http://www.sombrero.gr/2016/04/o-daskalos-tou-kievoy/

https://retrosport.wordpress.com/2009/09/25/ιγκορ-μπελάνοφ-η-αριστερή-σαίτα-της-ντ/






* O Δημήτριος Σ. Κορωνάκης είναι Δημοσιογράφος, απόφοιτος του τμήματος Δημοσιογραφίας 
(Συνάκτες και Ρεπόρτερς) του ΙΙΕΚ ΑΚΜΗ (1994-1996), εργάστηκε ως δημοσιογράφος από το 1992 
ως το 2011 κυρίως στο αθλητικό ρεπορτάζ,πέρασε μεταξύ άλλων από τους τηλεοπτικούς σταθμούς ΕΡΤ, ΑΝΤΕΝΝΑ, ΤΕΜΠΟ, ΠΟΛΙΣ, από τον ραδιοφωνικό σταθμό 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM, από τις εφημερίδες ΕΠΙΧΕΙΡΩ, ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ, ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΕΚ και από τα περιοδικά των εκδόσεων Γ.Χ. Αλεξανδρής, ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ, ΤΖΑΜΠΟΛ, ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΟΥΤΜΠΟΛ κ.α.  

https://esyesytismoirasmougrafto.blogspot.gr/2018/02/blog-post.html

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Λιβόρνο, μπάλα και κομμουνισμός


ΛΙΒΟΡΝΟ, ΜΠΑΛΑ ΚΑΙ ΚΟΜΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ 

Posted by redship στο 12 Φεβρουαρίου , 2018



αναδημοσίευση  από gazzeta
Το G-Weekend Journal γράφει για την Λιβόρνο, την ομάδα των κομμουνιστών και τον σημαντικό ρόλο που έχει διαδραματίσει η πόλη και ο ιστορικός σύλλογος στην ιταλική πολιτική σκηνή.
Επιμέλεια: Θοδωρής Βασίλης
Στο βιβλίο του «Ποδόσφαιρο χωρίς βρωμιές» (Futbol sin trampa) ο Λουίς Σέζαρ Μενότι επιχειρεί τη σύνδεση ποδοσφαίρου -πολιτικής. «Υπάρχει το ποδόσφαιρο της Δεξιάς και της Αριστεράς. Της Δεξιάς προσπαθεί να μας πείσει ότι η ζωή είναι μια πάλη που θέλει θυσίες και να είμαστε από ατσάλι και να κερδίζουμε με κάθε τρόπο. Θέλει τους ποδοσφαιριστές να μην εκφράζουν πολιτικές απόψεις, να υπακούν και έτσι να δημιουργούνται περισσότεροι χρήσιμοι ηλίθιοι.
Στο Δεξιό ποδόσφαιρο, η νίκη διαγράφει τα πάντα, υπάρχει μόνο το αποτέλεσμα και ποδοσφαιριστές πειθαρχημένοι σαν στρατιώτες. Στο Αριστερό, έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο επιτυγχάνεται η νίκη, επειδή ο ποδοσφαιριστής είναι ο προνομιούχος εκφραστής των ονείρων εκατομμυρίων φιλάθλων τους οποίους καλείται να κάνει καλύτερους. Δεν γράφω για τα πολιτικά κόμματα και τα πολιτικά συστήματα. Υπάρχουν Αριστερά κόμματα που αν τους δώσεις την εξουσία δεν θα ξέρουν τι να την κάνουν. Η χώρα που δεν έχει όμως οργανωμένη Αριστερά δεν έχει μέλλον. Παρά τις πολιτικές αλλαγές στον πλανήτη, πιστεύω ότι υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν δύο διαφορετικά ποδόσφαιρα».
Η αντιπαράθεση που υπάρχει και αφορά την σχέση του ποδοσφαίρου με την πολιτική κι έχει ξεσπάσει από την αρχή του αθλητισμού, θα συνεχίσει να υπάρχει σε μια ατέρμονη διαμάχη. Από την μία πλευρά αυτοί που θεωρούν ότι το ποδόσφαιρο και πολιτική αποτελούν δύο έννοιες τελείως αντίθετες, την ώρα που η άλλη πλευρά δεν σταματά να αναφέρεται στο πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του ποδοσφαίρου και γενικότερα του αθλητισμού στις όποιες αλλαγές των πολιτικών σκηνικών της εποχής επισημαίνοντας βασικά κοινωνικά προβλήματα, δίνοντας φωνή σε όσους βρίσκονται στο περιθώριο.
Μπορεί ο ρόλος αυτός τα τελευταία χρόνια να έχει μειωθεί με την εισροή τεράστιων ποσών και την παγκοσμιοποίηση του αθλήματος όπου οι σύλλογοι πλέον δεν αποτελούν  εκπρόσωποι μιας τοπικής κοινότητας, αλλά ένα εμπορικό σήμα, ένα brand name, μια ιδιωτική επιχείρηση θεάματος. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σύλλογοι που σε ένα άκρως καπιταλιστικό περιβάλλον, έχουν μείνει σταθεροί στις αξίες τους και με την στάση τους αποτελούν τον καλύτερο μηχανισμό για μια πιθανή κοινωνική αλλαγή. Ένας τέτοιος σύλλογος είναι η Λιβόρνο.
Ομάδα και πόλη έννοιες ταυτόσημες
Η ιστορία της ομάδας είναι συνυφασμένη με την ιστορία της πόλης αλλά και όλης της χώρας πριν το Risorgimento (Αναβίωση) και την δημιουργία του ιταλικού κράτους. Oι ιδρυτικοί μύθοι είναι ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία μιας εθνικής ταυτότητας όπως και η ιστορία η οποία διαδραματίζει εξίσου σημαντικό ρόλο, ιδίως στο Λιβόρνο. Μέχρι την ενοποίησή της, η ιταλική χερσόνησος αποτελούνταν σε κάτι που έμοιαζε με πόλεις-κράτη όπως το Μιλάνο, η Νάπολη, η Βενετία και η Ρώμη.
Στην κεντρική Ιταλία κυρίαρχη δύναμη ήταν η Φλωρεντία και η οικογένεια Medici, που κυβέρνησε τη Δημοκρατία της Φλωρεντίας από το 1300 και για τέσσερις αιώνες. Οι Μέδικοι έχτισαν ένα νέο λιμάνι στο Λιβόρνο για να βελτιώσουν το εμπόριο ενθαρρύνοντας την μετανάστευση εργατικού δυναμικού από οποιοδήποτε μέρος στην πόλη και να την κάνουν το σπίτι τους. Για να κατοικηθεί αυτή η νέα πόλη, οι Medici πέρασαν μια σειρά νόμων που ονομάζονταν Leggi Livornine επιτρέποντας την εγκατάσταση Εβραίων, Τούρκων, Μαυριτανών, Αρμενίων, Περσών εμπόρων, για να κατοικηθεί η πόλη.
Επίσης και άλλες εθνικότητες έγιναν δεκτές στην πόλη ανεξαρτήτου εθνικής ή θρησκευτικής προέλευσης και μάλιστα χωρίς να ληφθεί υπόψη οποιαδήποτε εγκληματική δραστηριότητα τους στο παρελθόν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το Λιβόρνο να μετατραπεί από μια άχρωμη πόλη σε ένα μωσαϊκό εθνικοτήτων. Η πολυπολιτισμικότητα ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των κατοίκων κάτι που αποτυπωνόταν ξεκάθαρα και στα χρυσά νομίσματα της εποχής (το 1656 νομίσματα απεικονίζουν την πόλη του Λιβόρνο με το σύνθημα: «Πολλοί λαοί σε ένα»). Τα απομεινάρια αυτού του ψηφιδωτού κουλτούρας και πολιτισμού είναι ακόμα εμφανή στην πόλη με την παρουσία τόσο των εκκλησιών (Αγγλικανικές, Προτεσταντικές, Αρμενικές, Ελληνορθόδοξες), όσο και της συναγωγής των Εβραίων.
Η εκβιομηχάνιση και η ενοποίηση της Ιταλίας είδε το Λιβόρνο να συνεχίσει να χαράζει μια ανεξάρτητη θέση. Οι εργάτες της πόλης και ειδικά οι ναυτεργάτες ήταν ιδιαίτερα πολιτικά ενεργοί. Η ενοποίηση συντέλεσε στο να χαθεί το καθεστώς του αυτόνομου του λιμανιού κάτι που οδήγησε  σε ένα διαρκές αυξανόμενο πολιτικό ακτιβισμό. Η εκβιομηχάνιση του 19ου αιώνα είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία μιας κοινωνικής τάξης της οποία τα μέλη ανήκαν σε αναρχικά και σοσιαλιστικά πολιτικά γκρουπ. Οι κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις της δεκαετίας του 1920 έφεραν απεργίες και διαδηλώσεις σε όλη την Ιταλία, κάτι που επηρέασε όπως ήταν λογικό και το Λιβόρνο.
Αυτό το κλίμα έντασης βοήθησε στη ανάπτυξη κι εγκαθίδρυση του κομμουνισμού. Σε μια πόλη που ναι μεν υπήρχε η έντονη αντίσταση στον φασισμό που είχε κάνει την εμφάνισή του στην χώρα, η μετριοπάθεια των σοσιαλιστών είχε προκαλέσει μεγάλη ανησυχία. Έτσι, το 1921 ο Αντόνιο Γκράμσι αποφάσισε να βάλει μια για πάντα το Λιβόρνο στο βιβλίο της ιστορίας με την απόφασή του στο θέατρο San Marco να αποχωρήσει από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιταλίας και να ιδρύσει το ΚΚΙ (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα) για να ακολουθήσει μισό αιώνα αργότερα και η δημιουργία του Ευρωκομμουνισμού σε συνεργασία με τους Ισπανούς κομμουνιστές.
Αυτή η πολιτική παράδοση και ιδεολογία παρέμεινε στην πόλη και συνήθως σε κάθε εκλογική αναμέτρηση (βουλευτικές-δημοτικές) ο εκλεκτός άρχων ανήκε στην αριστερή πολιτική σκηνή. Η πολιτική σκηνή της μεταπολεμικής Ιταλίας και όπως αυτή διαμορφώθηκε είχε ως αποτελέσματα την πολιτικοποίηση και των συνδέσμων. Από το 1946 έως το 1992 όταν και ξέσπασε το σκάνδαλο tangetopolis, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Ιταλία ήταν ένα μονοκόμματο κράτος με τους Χριστιανοδημοκράτες να αποτελούσαν την κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Οι άστοχες πολιτικές τους, η διαφθορά τους καθώς και η οικονομική στασιμότητα σε συνδυασμό με τα Μολυβένια χρόνια (περίοδος στην οποία η Ιταλία γνώρισε μια σειρά από τρομοκρατικές επιθέσεις, τόσο της άκρας δεξιάς όσο και της άκρας αριστεράς) έφερε μια τεράστια απογοήτευση με την καθημερινότητα να πολιτικοποιείται ακόμα περισσότερο με τους ανθρώπους-ειδικά στο Λιβόρνο-να ψάχνουν άλλες συλλογικές μορφές για τις ιδεολογικές τους πεποιθήσεις με το ποδόσφαιρο και την ομάδα να αποτελεί κύριο όχημα έκφρασης.
Λουκαρέλι: Ο ασυμβίβαστος Λιβορνέζος
Σχεδόν όλα τα παιδιά ονειρεύονται κάποια στιγμή να αγωνιστούν με την φανέλα της αγαπημένης τους ομάδας και ο Κριστιάνο Λουκαρέλι δεν αποτελούσε εξαίρεση. Γεννημένος στο Λιβόρνο το 1975 ο άλλοτε αρχηγός των «Αμαράντο» συμβόλιζε τον τυπικό Λιβορνέζο. Ευγενικός, φιλικός, αλλά και βαθιά πολιτικοποιημένος, ένα παιδί βγαλμένο από τους δρόμους της πόλης να αποτελεί το σημείο αναφοράς για τον σύλλογο. Ο ίδιος έγινε γνωστός ως ένας από τους λίγους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές που αρνήθηκαν να παραμείνουν σιωπηλοί για τις πολιτικές πεποιθήσεις τους.
Ο Λουκαρέλι, ο οποίος είχε εκφράσει τις ιδέες του υπέρ του ιδεολογίας του κομμουνισμού, το 2003 έκανε το όνειρό του πραγματικότητα όταν άφησε την Τορίνο για την Λιβόρνο δεχόμενος μείωση αμοιβής κατά 50%  καθώς και να αφήσει τα μεγάλα σαλόνια για μια χαμηλότερη κατηγορία όπου αγωνιζόταν η ομάδα της πόλης του. «Ορισμένοι ποδοσφαιριστές αγοράζουν μια Ferrari ή ένα σκάφος. Εγώ μόλις αγόρασα την φανέλα της Λιβόρνο», δήλωνε στην παρουσίαση του, ενώ ως μέλος του μεγαλύτερου συνδέσμου οπαδών, του Brigate Autonome Livornesi (BAL), αποφάσισε να πάρει την φανέλα με το Νο99, έτος ίδρυσης του club.
Tα διαπιστευτήρια του τα είχε δώσει όμως πολύ νωρίτερα όταν σε ματς της U21 της Ιταλίας κόντρα στην Μολδαβία σκόραρε και το πανηγύρισε δείχνοντας την φανέλα με τον Che Guevara που φορούσε. Ένας πανηγυρισμός που δεν άρεσε στην Ομοσπoνδία με συνέπεια την αποστασιοποίησή του από την «Σκουάντρα Ατζούρα» μέχρι και το 2005 όταν και ανέλαβε ο Μαρτσέλο Λίπι.
Το χτύπημα αυτό δεν τον πτόησε, αντίθετα του έδωσε μεγαλύτερη δύναμη με τον ίδιο να «απαντάει» στο γήπεδο με 102 γκολ σε 174 ματς, ενώ παράλληλα συνέχιζε να δείχνει την αλληλεγγύη του για τα όποια κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που ταλάνιζαν την Ιταλία. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του μετά από ένα νικηφόρο παιχνίδι της Λιβόρνο όπου αφιέρωσε τη νίκη σε 400 απολυμένους εργάτες ενός εργοστασίου στην Φλωρεντία.
Η παρουσία του Λουκαρέλι στην Λιβόρνο συνέπεσε με μια χρονική περίοδο όπου στην Ιταλία υπήρξε ξανά μια έκρηξη της τοπικής συνείδησης την γνωστή και ως campanilisimo. Καθώς οι γηγενείς παίκτες αποκτούσαν μεγαλύτερη σημασία λόγω των παγκόσμιων μετασχηματισμών, την ίδια ώρα ενισχυόταν και η τοπική ταυτότητα των ομάδων. Η  παγκοσμιοποίηση είχε συντελέσει στην συνεχώς αυξανόμενη ροή διαφορετικών ανθρώπων και εικόνων.
Καθώς οι ομάδες βρίσκονταν αντιμέτωπες με μια αυξανόμενη πολιτιστική μίξη, ο ρόλος της τοπικής ταυτότητας γινόταν ακόμα μεγαλύτερος. Κάπως έτσι η ισχυρή και μοναδική ιστορία του Λιβόρνο εξασφάλιζε ότι και η ομάδα της πόλης θα είχε ισχυρές ιστορικές παραδόσεις. Και στην περίπτωση της Λιβόρνο, επιβεβαιώνεται στο απόλυτο μια πολιτικοποιημένη τοπική ταυτότητα.
Και μπορεί οι «Αμαράντο» να μην προκαλούν λάμψη με το ποδόσφαιρο τους, αλλά όπως λέει και το περίφημο τραγούδι του Χιλιανού Σέρχιο Ορτέγκα (El pueblo unido, jamás será vencido), οι άνθρωποι ενωμένοι ποτέ δεν θα ηττηθούν.


ΠΗΓΕΣ: 

https://redship.wordpress.com/2018/02/12/λιβόρνο-μπάλα-και-κομμουνισμός/


http://www.gazzetta.gr/weekend-journal/article/1195330/livorno-mpala-kai-kommoynismos-pics

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.



Σαν σήμερα το 1990 πεθαίνει ο κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος
Ο Γ. Ρίτσος εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1934 με τον τίτλο «Τρακτέρ». 
Την ίδια χρονιά εντάχθηκε στο ΚΚΕ, ενώ συνεργάστηκε και με τον Ριζοσπάστη, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Γ. Σοστίρ, από αναγραμματισμό του ονόματός του.
Τα γεγονότα του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη συγκλονίζουν την εργατική τάξη της χώρας μας και τον ίδιο: στις 11 Μάη στέλνει τρία από τα δεκατέσσερα θρηνητικά ποιήματά του στον Ριζοσπάστη και την επόμενη μέρα η εφημερίδα τα δημοσιεύει, με γενικό τίτλο «Μοιρολόι». Ολόκληρο το έργο θα κυκλοφορήσει λίγο αργότερα, στις 8/6/1936, με τον τίτλο «Επιτάφιος». Την περίοδο της Κατοχής ο Γ. Ρίτσος πήρε ενεργό μέρος στην ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, ενώ μετά την απελευθέρωση, το 1948-1952, εξορίστηκε διαδοχικά στη Λήμνο, στη Μακρόνησο και τον Αϊ Στράτη. Μετά την απελευθέρωσή του δραστηριοποιείται μέσα από τις γραμμές της ΕΔΑ. Το 1956 τύπωσε τη Σονάτα του σεληνόφωτος, για την οποία τιμήθηκε με το Α' Κρατικό Βραβείο ποίησης, το 1960 κυκλοφόρησε η μελοποίηση τουΕπιτάφιου από τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ το 1966 τυπώθηκε αυτοτελώς η Ρωμιοσύνη (πρώτη έκδοση το 1954), η οποία επίσης μελοποιήθηκε από τον Μ. Θεοδωράκη.
Την περίοδο της Χούντας, συνελήφθη και εξορίστηκε και πάλι στη Γυάρο και μετά στη Λέρο. Υπό το βάρος της διεθνούς κατακραυγής, αλλά και λόγω της σοβαρής του ασθένειας, η Χούντα αναγκάστηκε να τον μεταφέρει από την εξορία θέτοντάς τον σε κατ’ οίκον περιορισμό μέχρι το 1970. Μετά τη μεταπολίτευση έτυχε πλήθους διακρίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό: προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ το 1975, τιμήθηκε με το βραβείο «Λένιν» το 1977, κ.α.
Ο Γ. Ρίτσος παρέμεινε στρατευμένος στην υπόθεση του σοσιαλισμού μέσα από τις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος έως την τελευταία του πνοή.

902

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Λέοναρντ Κοέν: Ένας λογοτέχνης της μουσικής…


Λέοναρντ Κοέν: Ένας λογοτέχνης της μουσικής… – ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ



Σαν σήμερα, 21 Σεπτεμβρίου 1934, γεννήθηκε ο Καναδός λογοτέχνης, συνθέτης και τραγουδιστής Λέοναρντ Κοέν, ο οποίος επηρέασε καθοριστικά πολλούς δημιουργούς, με τη θεματολογία του όπως και με τις ιδιαίτερες και εσωτερικές ερμηνείες του.
Ο Κοέν έφυγε από τη ζωή πέρσι τον Νοέμβριο. Λίγο διάστημα πριν, σε συνέντευξη στο περιοδικό New Yorker, είχε δηλώσει πως υπήρχαν πολλά πράγματα που ήθελε ακόμα να κάνει, αλλά πως ότι έτοιμος και να πεθάνει… Στο σχετικό δημοσίευμα αναφερόταν πως ο Κοέν είχε αρκετά αδημοσίευτα και ημιτελή ποιήματα που σκόπευε να δημοσιεύσει ή να ηχογραφήσει. 
Ο Κοέν έχασε τον πατέρα του μικρός (έξι ετών), γεγονός που τον καθόρισε στην ζωή του. Από νωρίς έμαθε κιθάρα. Σε νεαρή ηλικία συμμετείχε στο μουσικό συγκρότημα  Buckskin Boys, το οποίο έπαιζε κάντρι. Ως σπουδαστής ακόμα εξέδωσε τα πρώτα του ποιήματα. 
Το 1967 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο Songs of Leonard Cohen. Ακολούθησαν πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων ο δίσκος Songs of Love and Hate και ο πιο πολιτικοποιημένος δίσκος του  με τίτλο The Future. Το 2010 βραβεύθηκε με Τιμητικό Γκράμι για το σύνολο της προσφοράς του. Ο Κοέν είχε ήδη γνωρίσει την επιτυχία ως συγγραφέας από νωρίς, ιδιαίτερα με το μυθιστόρημα του Beautiful Losers (1966).






http://www.imerodromos.gr/leonarnt-koen-enas-logotechnis-tis-mousikis/

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Μάνος Λοΐζος: Ρομαντικός και επαναστάτης.



Σαν σήμερα, 17 Σεπτεμβρίου 1982, αφήνει την τελευταία του πνοή, 
σ’ ένα νοσοκομείο της Μόσχας, ο Μάνος Λοϊζος, ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, ένας πραγματικός καλλιτέχνης. 
Ο Μάνος της Μουσικής, ο Μάνος της Επανάστασης και του Έρωτα, 
ο δικός μας Μάνος. 
Οι μουσικές διαδρομές δεν έφυγαν ποτέ. 
Είναι εδώ. Υπάρχουν, 
εμπνέουν και συνεχίζουν το ταξίδι τους.


ΠΗΓΗ : ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 



http://www.imerodromos.gr/loizos-manos/

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Με άμεση κινητοποίηση απάντησαν στα ναζιστικά συνθήματα της «Χρυσής Αυγής» σε σχολεία της πόλης











Άμεση ήταν η απάντηση των Οργανώσεων Καλλιθέας του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο άσχημο θέαμα που αντίκρισαν μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί χθες στα σχολεία της περιοχής. Συγκεκριμένα, η ναζιστική συμμορία της εγκληματικής «Χρυσής Αυγής» είχε βρωμίσει με τα ναζιστικά σύμβολά της τους τοίχους στο σχολικό συγκρότημα της Πειραϊκής και στη Σιβιτανίδειο Σχολή.
Οι Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ πραγματοποίησαν μαζική παρέμβαση σήμερα στο συγκρότημα της Πειραϊκής, καλώντας μαθητές και γονείς να καταδικάσουν αυτές τις ενέργειες των φασιστοειδών. Οι μαθητές του σχολείου διάβαζαν με ενδιαφέρον την ανακοίνωση καταγγελίας των Κομματικών Οργανώσεων, λέγοντας πως στα σχολεία και στις γειτονιές της Καλλιθέας δεν χωρούν τα ναζιστικά απολιθώματα. Επίσης αντιπροσωπεία του Κόμματος, με επικεφαλής την Ρούλα Ελευθεριάδου, στέλεχος του ΚΚΕ και δημοτική σύμβουλο, περιόδευσε στους καθηγητές του σχολείου, καλώντας τους να καταγγείλουν αποφασιστικά τέτοιες ενέργειες και να μην επιτρέπουν να δηλητηριάζονται οι συνειδήσεις της νέας γενιάς με τη ναζιστική - ρατσιστική ιδεολογία.
Μάλιστα, από νωρίς το πρωί στο χώρο βρισκόταν συνεργείο του δήμου που κάλυπτε τα φασιστικά συνθήματα, μετά από έγκαιρη παρέμβαση των κομμουνιστών δημοτικών συμβούλων της Καλλιθέας. Αντίστοιχη παρέμβαση θα πραγματοποιηθεί και αύριο Τετάρτη στη Σιβιτανίδειο Σχολή.
Στην ανακοίνωσή τους οι Οργανώσεις Καλλιθέας του ΚΚΕ και της ΚΝΕ αναφέρουν άλλων καταγγέλλοντας το γεγονός:
«Το ΚΚΕ καλεί τους διευθυντές, τους Συλλόγους Καθηγητών και Γονέων, τα Μαθητικά Συμβούλια, συνολικά το λαό της Καλλιθέας να καταδικάσουν αυτές τις ενέργειες των φασιστοειδών, που έχουν ως στόχο την παραχάραξη της ιστορίας, τη δηλητηρίαση των συνειδήσεών μας με τη μισαλλόδοξη ρατσιστική, επικίνδυνη ιδεολογία του ναζισμού. Ο λαός της Καλλιθέας έχει ζήσει στο πετσί του τι σημαίνει φασισμός. Από άκρη σ’ άκρη στις εργατογειτονιές μας είναι νωπό το αίμα των πατριωτών αγωνιστών του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και άλλων πολιτών που εκτελέστηκαν από τους ναζί και τους συμμάχους τους, προγόνους των χρυσαυγιτών.
Το λέμε καθαρά, στις γειτονιές μας δεν έχουν δουλειά οι φασίστες!
Δεν τους αφήνουμε να σταθούν πουθενά. Είναι εγκληματίες γιατί είναι φασίστες. Να τους απομονώσουμε! Πολεμάμε τη ναζιστική φασιστική ιδεολογία και το σάπιο σύστημα που τη γεννάει».

902


























































































1 / 1
http://www.902.gr/eidisi/politiki/138860/me-amesi-kinitopoiisi-apantisan-sta-nazistika-synthimata-tis-hrysis-aygis-se










Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

ΗΡΩ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Με δεκαεπτά σφαίρες, όσες και τα χρόνια της…






Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε 16 Ιουλίου 1927. Δεκαεπτά χρόνια μετά, στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, λίγες μόνο μέρες πριν την απελευθέρωση της Αθήνας, οι Γερμανοί κατακτητές εκτελούν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 50 Έλληνες πατριώτεςΜεταξύ των εκτελεσθέντων και η 17χρονη ΕΠΟΝίτισσα, Ηρώ Κωνσταντοπούλου, μια ξεχωριστή μορφή στον μεγάλο κατάλογο των αγωνιστών- μαρτύρων που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας, μέσα από τις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ.
Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου σε ηλικία 15 ετών οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ. Άριστη μαθήτρια, κάτοχος τεσσάρων ξένων γλωσσών (αγγλικών, γαλλικών, ιταλικών και γερμανικών), ξεχώρισε για τη μαχητικότητα της και αναδείχθηκε σύντομα ένα από τα κορυφαία στελέχη της οργάνωσης.
Η δράση της ξεκίνησε από στο σχολείο στο οποίο φοιτούσε και σύντομα μπήκε στο μάτι των κατακτητών, αλλά και των δοσίλογων συνεργατών τους.
Στις 16 Ιουλίου, επίσης σαν σήμερα, του 1944, ημέρα των γενεθλίων της, συλλαμβάνεται για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια επιδρομής Γερμανών και ταγματασφαλιτών στο σπίτι της, στην οδό Βεϊκου.
Την μετέφεραν στο αρχηγείο των ταγματασφαλιτών όπου βασανίστηκε αλύπητα από τον «Αγήνορα», διαβόητο συνεργάτη των Γερμανών. Μετά από λίγες μέρες και αφού οι βασανιστές της δεν κατάφεραν να την αποσπάσουν καμιά πληροφορία, ή όνομα, την άφησαν.
Η Ηρώ συνέχισε τη δράση της, ως τις 31 Ιουλίου, όταν συλλαμβάνεται και πάλι από άνδρες των Ες- Ες. Αυτή τη φορά μεταφέρεται στο κολαστήριο της οδού Μέρλιν, όπου με κτηνώδη βασανιστήρια προσπαθούν ματαίως να της αποσπάσουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των αντιστασιακών οργανώσεων. Την μεταφέρουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, στο θάλαμο των μελλοθανάτων.
Στις 5 Σεπτεμβρίου, η Ηρώ και άλλοι 49 πατριώτες- αγωνιστές μεταφέρονται στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου εκτελούνται ανά πεντάδες. Μέχρι την τελευταία στιγμή η ηρωική, δεκαεφτάχρονη ΕΠΟΝίτισσα, αντιμετώπισε με περιφρόνηση τις κάννες του αποσπάσματος.
Εκτελέστηκε με 17 σφαίρες, όσες τα χρόνια της, για παραδειγματισμό, όπως είπαν οι χιτλεροφασίστες εκτελεστές…
ΠΗΓΗ: ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Freddie Mercury: Ενας θρύλος, μια εποχή






Freddie Mercury, ένας θρύλος, μια εποχή, μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες της μουσικής σκηνής παγκοσμίως. 
Ο Mercury (πραγματικό όνομα Farrokh Bulsara) γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946 και έζησε μέχρι τις 24 Νοεμβρίου του 1991, δημιουργώντας έναν πραγματικό μουσικό θρύλο ως τραγουδιστής και πιανίστας του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen.  Ο Mercury ήταν, όντως, μια εποχή ως τραγουδιστής, πιανίστας, συνθέτης, στιχουργός και performer. 
Γεννήθηκε στη Ζανζιβάρη, ένα αφρικανικό νησί που τότε ήταν βρετανική αποικία (σήμερα είναι μέρος της Τανζανίας).  Το παρατσούκλι «Φρέντι» το πήρε λίγα χρόνια αργότερα, το 1955, όταν ήταν στην Ινδία , σ’ ένα αγγλικό οικοτροφείο αρρένων 250 χμ περίπου από τη Βομβάη (το σημερινό Mumbai). Από νωρίς φάνηκε το ταλέντο του, σε ηλικία 12 ετών, συμμετέχοντας στο μουσικό συγκρότημα The Hectics, που έπαιζε κυρίως σε σχολικές εκδηλώσεις. Επιστρέφει στη Ζανζιβάρη το 1963. Μια χρονιά αργότερα ο Mercury και η οικογένεια του εγκαθίστανται στο Λονδίνο και σπουδάζει γραφιστική και παράλληλα κάνει τα πρώτα του βήματα με το συγκρότημα Wreckage.
Στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με ένα συγκρότημα με το όνομα  Smile. Το συγκρότημα είχε ιδρυθεί το 1968 ( Τιμ Στάφελ – τραγουδιστής και μπασίστας, Μπράιαν Μέι – κιθάρα, Ρότζερ Τέιλορ – ντραμς). Ένα χρόνο αργότερα γίνεται τραγουδιστής του συγκροτήματος Ibex από το Λίβερπουλ. Λίγους μήνες αργότερα το συγκρότημα πήρε το όνομα Wreckage. Στις συναυλίες έπαιζαν πολλές φορές το Jailhouse Rock, που αργότερα θα έπαιζαν συχνά και οι Queen. Επίσης, το 1970 εμφανίστηκε και ως τραγουδιστής των Sour Milk Sea.
Οι Smile διαλύθηκαν (αποχώρησε ο Τιμ Στάφελ) και τον Απρίλιο του 1970, ο Mercury μαζί με τους Μπράιαν Μέι και Ρότζερ Τέιλορ δικό τους συγκρότημα, τους θρυλικούς Queen.  Ένα χρόνο μετά στο συγκρότημα  εντάχθηκε ο μπασίστας Τζον Ντίκον.  Εκείνη την περίοδο, μετά  από την ίδρυση των Queen αποκτά το καλλιτεχνικό όνομα του, Mercury.To 1973 κυκλοφορεί το πρώτο (το ομώνυμο) άλμπουμ των Queen. Ακολουθούν τα άλμπουμ Queen II και Sheer heart attack.
Από εκεί και πέρα υπάρχει η ιστορία του Bohemian Rhapsody. Λίγο πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ τους A night at the opera μοιράζονται με τον φίλο τους, Κένι Έβερετ (γνωστός παραγωγός και κωμικός την εποχή εκείνη) το τραγούδι Bohemian Rhapsody. Ο Έβερετ, χωρίς την τυπική άδεια του συγκροτήματος, το παίζει διαρκώς στη ραδιοφωνική του εκπομπή και το τραγούδι γίνεται τεράστια επιτυχία.  
Η πορεία των Queen, που όλοι ξέρουμε, είχε ήδη ξεκινήσει… Ακολούθησαν τα άλμπουμ τους A day at the races (ανάμεσα στα άλλα και με το Somebody to love) και το News of the world (με τραγούδια όπως το We will rock you και We are the champions) και στη συνέχεια τα άλμπουμ  Jazz και The game. Το συγκρότημα έκανε πειραματισμούς ήδη με άλλα είδη μουσικής κάτι το οποίο φάνηκε στο άλμπουμ Hot space. Σειρά είχε μετά, μεταξύ άλλων,  η μουσική για την ταινία Flash Gordon και το άλμπουμ Τhe works (1984), η συμμετοχή τους στο Live Aid (μαζί  άλλους καλλιτέχνες. Ηχογραφούν το One Vision (περιλαμβάνεται στο άλμπουμ A kind of magic). Το Magic Tour του συγκροτήματος, μια γνωστή περιοδεία τους, είχε μεγάλη επιτυχία, με γνωστότερη συναυλία αυτή στο στάδιο Γουέμπλεϋ το 1986. Ήταν και η τελευταία τους περιοδεία.
Το συγκρότημα δεν διαλύεται, αλλά υπάρχει αυτονομία στα μέλη του. O Mercury, που είχε κάνει ήδη μια προσωπική δουλειά, με το άλμπουμ Mr Bad Guy, συνεργάζεται με την Μονσερά Καμπαγιέ. Κυκλοφορούν το άλμπουμ Barcelona. Το 1989 οι Queen επιστρέφουν με το άλμπουμ The miracle.  Δύο χρόνια αργότερα έρχεται το άλμπουμ τους Innuendo (με το The show must go on).
Ο Mercury στις 23 Νοεμβρίου του 1991 ανακοινώνει στον τύπο, που ήταν διαρκώς έξω από το σπίτι του στο Κένσινγκτον στο Λονδίνο, ότι πάσχει από AIDS. Ένα εικοσιτετράωρο αργότερα φεύγει από τη ζωή. 



ΠΗΓΗ: ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

http://www.imerodromos.gr/freddie-mercury-enas-thrylos-mia-epochi/

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Ο παππούς της Καϊλή και άλλα παραμύθια




Ο παππούς της Καϊλή 

και άλλα παραμύθια






Γράφει ο Ακίνδυνος Αλβανός (εγγονός, γιος και ανιψιός κομμουνιστή)
Το δικό της Ζάλογγο, από το οποίο έπεσαν «υπέρ πίστεως και πατρίδος» οι συγγενείς της θύματα «εγκληματιών κομμουνιστών», θέλησε να στήσει η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Εύα Καϊλή, αλλά τελικά κατάφερε να πέσει η ίδια στον γκρεμό της αναξιοπιστίας και ενός σκηνοθετημένου ψέματος. Το χειρότερο είναι ότι εδώ και μέρες, όταν τη ρωτούν για το ψέμα που δημιούργησε με πολλά επεισόδια μοναδικού σεναρίου, αρνείται να απαντήσει συγκεκριμένα και φυσικά να ψελλίσει συγγνώμη ή να παραδεχτεί έστω ότι από κάποιους εξαπατήθηκε. Ο «παππούς της Καϊλή», τον οποίο κατ’ αυτήν σκότωσαν οι κακοί κομμουνιστές, όχι μόνο δεν ήταν παππούς της, αλλά δολοφονήθηκε στην Κατοχή σε ένα έγκλημα ερωτικού πάθους με αντικείμενο τη γιαγιά της. Οσο για τις φωτιές που κατέκαψαν το οικογενειακό σπίτι και τις γυναίκες που έτρεχαν έντρομες να σωθούν, αποτελούν δημιούργημα της κ. Καϊλή, η οποία χωρίς κανέναν σεβασμό στην Ιστορία και στους νεκρούς (κάθε πλευράς) έφτιαξε μια δική της «Ζήνα», όπου (στα πρότυπα της γνωστής σειράς) μπερδεύονται ήρωες και πολεμιστές όλων των εποχών χωρίς καμιά ανάγκη πιστότητας στα ιστορικά γεγονότα. Επιχειρώντας να γίνει ο φορέας του σύγχρονου αντικομμουνισμού και προφανώς να αποθεωθεί γι’ αυτό, η Εύα-Ζήνα Καϊλή δημιούργησε ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά hoaxes και ταυτόχρονα πρωταγωνίστησε στην επικίνδυνη προσπάθεια αυτό να αποτελέσει πολιτική συνέχεια του Εμφυλίου. Φυσικά δεν της χρειάστηκαν τα γνωστά κονσερβοκούτια, παρά μόνο λίγο κραγιόν.
Στις 26 Αυγούστου η Εύα Καϊλή δημοσιεύει ένα άρθρο με θεατράλε ύφος στην εφημερίδα «Ειδήσεις». Απευθυνόμενη στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή, για πρώτη φορά δημοσιοποιεί ότι η οικογένειά της έχει πέσει θύμα σφαγών των κομμουνιστών. Απευθύνεται στον Στ. Κοντονή διότι αυτός αρνήθηκε να συμμετάσχει στη σύνοδο του Ταλίν, όπου γινόταν προσπάθεια να εξισωθεί ο ναζισμός με τον κομμουνισμό.
Γράφει λοιπόν με πάθος, έμπλεη σκληρής μνήμης και οικογενειακού πόνου, η ευρωβουλευτής: «Κοντονή ακούς; Κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού μου. Ακούς; Κομμουνιστές εγκληματίες έκαψαν το σπίτι της οικογένειάς μου, αφού το καταλήστεψαν. Φοβισμένες οι γυναίκες του σπιτιού κοιμόντουσαν τυλιγμένες σε κουβέρτες σε χαντάκια κοντά στο σπίτι, έως ότου εξαναγκάστηκε η γιαγιά μου να εγκαταλείψει ξανά τον τόπο της, την Κωνσταντία Μακεδονίας, για να γλιτώσει τα παιδιά της».
Η Ελλάδα μαθαίνει ότι οι κομμουνιστές σκότωσαν τον παππού της, οι κομμουνιστές (εγκληματίες μάλιστα) έκαψαν το οικογενειακό σπίτι, λήστεψαν και έστειλαν τρομοκρατημένη στην αυτοεξορία τη γιαγιά της. Ενα από τα πολλά δράματα του Εμφυλίου, θα μπορούσε να πει κάποιος. Αν δεν ήταν μια απάτη, για την οποία η κ. Καϊλή πρέπει να ξεκαθαρίσει αν την έστησε η ίδια ή αν απλώς έπεσε θύμα ανιστόρητων διηγήσεων. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το ξεφλούδισμα των ψεμάτων και στο τέλος θα γράψουμε και ποια είναι η αλήθεια με τον «παππού Καϊλή».
Ο παππούς που δεν ήταν παππούς
Λίγο μετά τη δημοσίευση του άρθρου εκατοντάδες sites (πρωταγωνιστές το «Πρώτο Θέμα», το iefimerida, το Liberal) έγραψαν για το έγκλημα των κομμουνιστών το οποίο είχε το θάρρος να καταγγείλει χρόνια μετά η πασιονάρια της Ευρωβουλής. Ο παππούς λοιπόν σκοτώθηκε από κομμουνιστές. Οσοι ξεκίνησαν, από περιέργεια έστω, από ανοιχτές πηγές για το ποιος ήταν και πώς σκοτώθηκε ο παππούς της Καϊλή έφτασαν πολύ γρήγορα σε παράλογα συμπεράσματα. Ο πατέρας της Καϊλή έχει γεννηθεί το 1955. Συνεπώς, αν ο παππούς Καϊλής είχε σκοτωθεί στον Εμφύλιο (1946-49), τότε πολύ απλά δεν μπορούσε να είναι παππούς της Καϊλή, εκτός αν η μάνα του πατέρα της κυοφορούσε μερικά χρόνια αντί για εννιά μήνες. Μήπως ο παππούς ήταν ο πατέρας της μαμάς; Το ίδιο πρόβλημα υπήρχε και με τη μητέρα σε ό,τι αφορά τις ημερομηνίες. Επιπλέον, όπως είχε γράψει το «Πρώτο Θέμα» στις 9 Ιουνίου 2014 φιλοτεχνώντας το προφίλ της Καϊλή, η νεαρή ευρωβουλευτής θυμάται «τα ξένοιαστα καλοκαίρια στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, όπου ζούσε ο παππούς και η γιαγιά από την πλευρά της μητέρας της, ήταν οι στιγμές όπου αποκαλυπτόταν η πιο αλέγκρα, έντονη πλευρά της». Με ή χωρίς αλέγκρα πλευρά, η Εύα Καϊλή αποκλείεται να ζούσε με τον παππού από την πλευρά της μαμάς αν αυτός είχε πεθάνει στον Εμφύλιο.
Η απλή αριθμητική διέψευδε την Καϊλή-θύμα των κομμουνιστών. Ετσι υπήρξε σωρεία σχολίων στα social media για το τι συμβαίνει με τον παππού. Η ευρωβουλευτής τότε επανήλθε στο Facebook και, προσπαθώντας να περισώσει ό,τι μπορούσε, έγραψε πως δεν πρόκειται για τον παππού της αλλά για τον προηγούμενο σύζυγο της γιαγιάς της, που σκοτώθηκε (από κομμουνιστές εννοείται) το 1943. Το πρώτο λοιπόν συμπέρασμα ήταν πως δεν ήταν παππούς. Το δεύτερο ότι σκοτώθηκε (στην Κωνσταντία Πέλλας πάντα) το 1943.
Ζήνα Καϊλή
Η ανάρτηση της Καϊλή η οποία τοποθετεί τη δολοφονία του παππού –που δεν ήταν παππούς– το 1943 και η άρνησή της να δώσει εξηγήσεις για ένα σοβαρό θέμα το οποίο η ίδια έθεσε κινητοποιούν την έρευνα. Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι αν ο «παππούς» δολοφονήθηκε το 1943, τότε θεωρητικά έπρεπε να ανήκει στην κατηγορία «συνεργάτες Γερμανών-μαυραγορίτες», τους οποίους η Εθνική Αντίσταση, όπου συμμετείχαν ενεργά οι κομμουνιστές, τιμωρούσε. Ο υπουργός Παύλος Πολάκης με σχετική ανάρτηση στο Facebook ζήτησε εξηγήσεις από την κ. Καϊλή, θέτοντας το ερώτημα αν ο παππούς της ήταν συνεργάτης των Γερμανών, για να πάρει την απάντηση πως είναι συκοφάντης.
Οι σκηνές που περιγράφει στο άρθρο της η ευρωβουλευτής, με φλεγόμενα σπίτια και άμαχες γυναίκες να φεύγουν για να σωθούν στο χωριό Κωνσταντία της Πέλλας, δεν ανήκουν στο 1943 αλλά στο 1947. Πρόκειται για τη μάχη στην Κωνσταντία, στις 10 Φεβρουαρίου 1947, όταν μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού (στην πλειονότητά τους κομμουνιστές) ενεπλάκησαν σε μάχη με την Εθνοφυλακή. Κατά τη διάρκεια της μάχης σκοτώθηκαν 51 άμαχοι, ανάμεσα στους οποίους και κομμουνιστές κάτοικοι του χωριού που χτυπήθηκαν από την Εθνοφυλακή. Η Καϊλή φαίνεται ότι δανείζεται σκηνές από τη σκληρή ιστορία του χωριού τον καιρό του Εμφυλίου για να φτιάξει τη δική της ηρωική και θυματοποιημένη αφήγηση, συνθέτοντας ένα ιστορικό ποτ πουρί κατά τα πρότυπα της τηλεοπτικής Ζήνα.
Το 1943 λοιπόν δεν υπήρχε Εμφύλιος για να σκοτωθεί έστω σε αυτόν από κομμουνιστές ο «παππούς» Καϊλής που δεν ήταν παππούς.
«Τον έσφαξε εθνικόφρων ερωτευμένος με τη γιαγιά»
Υπήρξε τελικά δολοφονημένος πρώην άντρας της γιαγιάς της Καϊλή ή ακόμη και αυτό είναι μύθευμα; Με το ερώτημα αυτό κάναμε έρευνα στα χωριά Κωνσταντία Πέλλας και Αλεξάνδρεια Ημαθίας, όπου έζησε η γιαγιά της Καϊλή. Από τρεις διαφορετικές πηγές συγκεντρώσαμε τα στοιχεία που συνθέτουν την πραγματική ιστορία που θέλησε να περιγράψει με τον δικό της τρόπο η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ.
Κατά την περίοδο της Κατοχής (δύο από τις πηγές λένε ότι πρόκειται για το 1943) η γιαγιά της Καϊλή, γνωστή την εποχή εκείνη με το παρατσούκλι «Αμπατζίλη», έγινε πρωταγωνίστρια μιας σκληρής ιστορίας γεμάτης αίμα και πάθος. Ο σύζυγός της Γιάννης Μπακαλίδης, ενώ επέστρεφε από τη Θεσσαλονίκη με παρέα, σφάχτηκε στον ύπνο του με μαχαίρι που χρησιμοποιούσαν στα καπνοχώραφα, κοντά στο χωριό Θεοδωράκι Πέλλας. Δράστης ήταν ο Στάθης Κωνσταντινίδης,γνωστός με το παρατσούκλι «Στατίκ», που είχε τη φήμη μαχαιροβγάλτη και καβγατζή, ο οποίος είχε καλές σχέσεις με τις αρχές της Κατοχής. Ο Στατίκ, όπως έγινε γνωστό, δεν έσφαξε μόνο τον σύζυγο της γιαγιάς της Καϊλή, αλλά και έναν ακόμη φίλο του που ξύπνησε και έγινε αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας.
Ο Στατίκ συνελήφθη και έγινε γνωστό ότι σκότωσε τους άτυχους άντρες από ζήλια γιατί ήταν ερωτευμένος με τη γιαγιά της Καϊλή. Σύμφωνα με φήμες στο χωριό την εποχή εκείνη, εμπλοκή στο φονικό ίσως είχαν και συγγενικά πρόσωπα που ώθησαν τον Στατίκ στον φόνο για να εξασφαλίσουν δικά τους συμφέροντα. Ο Στατίκ καταδικάστηκε σε ισόβια αλλά δεν εξέτισε την ποινή του, πράγμα στο οποίο φαίνεται ότι βοήθησαν οι αρχές Κατοχής.
Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα (και όχι σε φωτιές που άναψαν οι κομμουνιστές) η γιαγιά της Καϊλή εγκατέλειψε το χωριό, αφού υπήρχαν πολλοί, όπως γίνεται συνήθως στα χωριά, οι οποίοι τη θεωρούσαν το δαιμόνιο που όπλισε το χέρι. Η γιαγιά της Καϊλή ξαναπαντρεύτηκε τελικά και από τον γάμο προέκυψε η μητέρα της ευρωβουλευτή.
Ακρα του τάφου σιωπή
Απευθυνθήκαμε στην Εύα Καϊλή και της ζητήσαμε να μας απαντήσει αν γνώριζε την πραγματική ιστορία του «παππού» ή αν ενδεχομένως έπεσε θύμα ψευδών διηγήσεων. Η κ. Καϊλή αφού απάντησε αορίστως περί θυμάτων του κομμουνισμού που υπάρχουν, για το τι πραγματικά συνέβη απάντησε: «Υπήρχε πόλεμος. Τον μαχαίρωσε ένας που δήλωνε κομμουνιστής την ώρα που επιχειρούσε να εισβάλει στο σπίτι που ήταν η γιαγιά, η προγιαγιά και οι δύο μικρές. Μετά, επειδή φοβόντουσαν από επιθέσεις μόνες γυναίκες, όπως έγραψα άλλωστε, κοιμόντουσαν ακόμη και έξω από το σπίτι. Ωσπου εγκατέλειψαν από φόβο και κατέφυγαν στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης. Η γιαγιά μου ήταν μια καταπληκτική γυναίκα. Πραγματικά λυπάμαι που αντί να αναδειχθεί η σκληρότητα ενός πολέμου, μείναμε στο αν ονομάζεται ή όχι παππούς ο πατέρας των δύο θείων μου. Οσο για τα περί αντικομμουνισμού, η οικογένεια του παππού του πατέρα μου ήταν κομμουνιστές. Η εθνική συμφιλίωση έγινε πράξη στην οικογένειά μας. Αυτό γιατί δεν είναι ενδιαφέρον;».
Ολο το ηρωικό σενάριο της Εύας Καϊλή που περιείχε μαχαιρώματα, φωτιές, καταστροφή, εγκληματίες κομμουνιστές και άλλα φριχτά, τα οποία κάλεσε τον Σταύρο Κοντονή να ακούσει, συρρικνώθηκε στο «κάποιος τον μαχαίρωσε που δήλωνε κομμουνιστής». Ούτε αυτό το ελάχιστο που προσπαθεί να κρατήσει ως «ευθύνη των κομμουνιστών» δεν ισχύει, αφού ο φονιάς δεν ήταν κομμουνιστής. Αν ήταν, άλλωστε, θα είχε φύγει στο βουνό με τους αντάρτες και δεν θα είχε συλληφθεί. Αλλά αυτές οι ιστορικές λεπτομέρειες είναι ψιλά γράμματα για την Εύα Καϊλή. Δεν θα είχε σημασία η αναφορά σε αυτή την υπόθεση αν η ευρωβουλευτής δεν την έκανε με τον πιο αισχρό τρόπο δημόσιο στοιχείο πολιτικής και δεν επιχειρούσε να επενδύσει πολιτικά πάνω στο αίμα ανθρώπων που έζησαν σε μια ανώμαλη περίοδο. Οφείλει να ζητήσει συγγνώμη ή να δημοσιοποιήσει τα στοιχεία που αποδεικνύουν όσα έγραψε.






http://www.documentonews.gr/article/o-pappoys-ths-kailh-kai-alla-paramythia#.Wa0dKv6jztE.twitter